.

بچه که بودم، این موقع های سال تمامِ وجودم پُر می شد از قرار و مدارهایی که برای خودم تعیین می کردم تا برای سال جدید دست به کارش شوم. البته خُرده ریزه هایِ این قرارها، سر هر ماه هم گریبان گیر بودند اما وعده های آخرهای اسفند برای سال جدید چیز دیگری بود، بُتی به بزرگی تصور یک زندگی دیگر و کهکشانی به وسعت تخیل انسان. سال نو که آغاز می شد دو هفته ی اولش به تعطیلات و دید و بازدید و تن دادن اجباری به مشق های مدرسه می گذشت و دو هفته ی بعدش هم در خُماریِ آن رهایی و تن پروری و سپس تطبیق با شرایط تکراریِ مدرسه . کم کم باز روز از نو می شد و روزی از نو . آب از آب تکان نمی خورد مگر کمی اضافه شدن به سن و تجربه ها.

سال ها می آمدند و از پیِ هم می گذشتند و هر سال باز وعده های تکراری و جدید و دیگر بار و دیگر بار فراموشی تدریجی آن ها و تن دادن به روزمرگی و اُفتادن به شیب ِ ناچارِ روزها و هفته ها و ماه ها. اما بدترین جای قضیه از آن جا آغاز شد که هر سال بنا به یادآوری خواسته های تحقق نیافته ی سالیان پیش، از تعداد آن ها کم می شد تا آن که دیگر چیزی باقی نماند. نه دیگر وعده و وعیدی، نه قرار و مداری و نه آرزوی دست رسی که برایش می شد از جا بلند شد و راهی شد. ندایی درونی با آمرانه ترین لحن می گفت: تو این کاره نیستی (و چه دروغ می گفت).

حالا که به آن روزها نگاه می کنم می بینم، آنچه که نمی گذاشت چیزی عوض شود درون خودم بود و آن که باید دست به تغییرات اساسی می زد، نگرش درونی من بود به پیرامونم. من پیش از هرچیز به تغییرات ذهنی نیاز داشتم. تا وقتی به خود و پیرامون مان چون پیش نگاه می کنیم، همان اتفاق ها و همین سرنوشت در انتظارمان خواهد بود و از زمانی که زاویه ی دیدمان تغییر کرد، خواسته ها نیز تغییر خواهند کرد. بعد به مرور زندگی جاری نیز غیر تحمل خواهد شد و تغییرات عینی نیز خودی نشان خواهند داد.

باز باید دست به کار شد. باز باید همچون کودکی خوش باور با خود قرار گذاشت (و البته دیگر اجباری هم در کار نیست). ذاتِ این نیاز به تغییر، به خودی خود زیباست. رسیدن ها و نرسیدن ها همه اش که دست آدم نیست. اما از میان خواستن ها و نخواستن ها می توان انتخاب کرد. می شود خواست، می شود آرزو کرد و همه ی این ها یعنی تصور یک زندگی بهتر، تجسم یک دنیای زیباتر. شاید که کارستانی در کار باشد، شاید هم نباشد. اما طرح های کودکانه ی خواسته هامان که رنگی خواهند شد، همین هم غنیمت است. نیست !؟

.

جواد شریف پور / بیست و شش اسفند هشتاد و هشت/ تهران